Kalendarz juliański
Podczas gdy uczeni w Grecji starali się zsynchronizować kalendarz z ruchem gwiazd, w Rzymie obowiązywał kalendarz zakładający, że rok ma liczyć 355 dni, ma być podzielony na 12 miesięcy, w tym cztery po 31 dni, siedem po 29 i jeden 28-dniowy, wyrównywanie róznicy pomiędzy rokiem kalendarzowym, a słonecznym odbywało się przez dodanie 4 miesięcy liczących na przemian 22 i 23 dni w ciagu ośmiu lat. Średni rok kalendarzowy liczył 366,6 dnia, co odbiegało dość znacznie od rzeczywistości. W praktyce system ten sprawdzał się marnie. Dodatkowe miesiące były dodawane przez kapłanów w czasie przez nich określonym. Kapłani mający dowolność we wprowadzaniu dodatkowych miesięcy dopuszczali się nadużyć - dodawali miesiąc by wydłużyć czas sprawowania urzędów, czy przyspieszyć lub oddalać pobór podatków. Tak było do czasu, aż Juliusz Cezar objał władzę (49 rok p.n.e.),. Chciał on uporządkować sprawy związane z kalendarzem i w tym celu zwrócił się do aleksandryjskiego astronoma Sozygenesa, który uważał, że należy nie zwracając uwagi na kalendarz lunarny dopasować rachubę czasu jak najbardziej do roku słonecznego, liczącego, wg jego obliczeń, 365,25 dnia. Zaproponował Cezarowi bardzo proste rozwiązanie - należy wprowadzić rok liczący 365 dni, a co cztery lata dodac 1 dzien w roku. Są to tak zwane lata przestępne. Rok przeprowadzenia reformy liczył 455 dni w celu wyrównania różnicy w stosunku do roku słonecznego. Juliusz Cezar przeniósł również początek roku z 1 marca na 1 stycznia - dzien obejmowania urzędów przez konsulów. Dzień przesilenia wiosennego został ustalony na 25 marca. Ki kalendarz okazał się rozwiązaniem bardzo wygodnym, dlatego Cezar zdecydował o jego wprowadzeniu na terenie całego Rzymu.
