Słońce - najstarszy zegar
Dla wszystkich ludów starożytnych najłatwiej dostrzegalną jednostką czasu jest doba. Doba trwa tyle, co obrót Ziemi w wokół własnej osi. Podczas obrotu Ziemi Słońce wschodzi i z upływem czasu wznosi się na widnokręgu, by wieczorem zmierzać ku linii horyzontu by schować się za jej krzywizną. Ziemi nie tylko krąży wokół własnej osi, ale też obiega Słońce. Oś Ziemi jest nachylona w stosunku do Słońca i właśnie to nachylenie jest przyczyną zmian pór roku. Nadejście kolejnej wiosny sygnalizuje, że Ziemia wykonała pełny obrót wokół Słońca, a więc minął już tak zwany rok słoneczny, czyli zwrotnikowy. Używanie dni jako jednostek miary czasu jest nie zawsze wygodne, dlatego większość ludów zdecydowało się jednak na przyjęcie doby księżycowej jako podstawowej jednostki czasu. Jedna doba księżycowa trwa około 15 dni. Niestety, ani cykl lunarny (księżycowy) ani solarny (słoneczny) nie składa się z pełnej liczby dni. Rok słoneczny trwa 365 dni i 0,2422 doby, a miesiąc lunarny 29 dni i 0,5306 doby, co sprawia, że oba kalendarze stają się po pewnym czasie rozbieżne. Właśnie dlatego zmiany faz księżyca wypadają co roku w innych datach.
